Column | De schaamte overwinnen

30 april 2022

Elke week deelt een columnist zijn/haar persoonlijke kijk op bepaalde zaken in Houten. Deze week Robin van Sportpunt Houten.

De schaamte overwinnen: mijn herdefiniëring van schoonheid.

Op zaterdagochtend loop ik met gebogen hoofd de sportschool binnen. Ik scan snel mijn pasje, loop langs de cardio-apparaten richting de kleedkamers. In het gedeelte met vrije gewichten, zie ik enkele jongens lachend bij elkaar staan. Tanktops in diverse kleuren, korte shorts, gespierde borstkassen en armen, ik merk dat ik begin te blozen en loop vlug door. In de kleedkamers kies ik een kluisje in een hoek van de ruimte en zet mijn schoenen erin. Met mijn rug richting de ingang van de kleedkamer haal ik mijn sportkleding uit mijn tas en hang mijn jas op aan het haakje in het kluisje. Als ik om me heen kijk, zie ik enkele mannen zich omkleden, allen vrij gespierde gozers, elkaar complimenterend op hun work-out en zichzelf bekijkend in de spiegels.

Met een brok in mijn keel trek ik mijn shirt uit en kijk naar mijn eigen lichaam. Snel trek ik mijn sportshirt aan en ook mijn broek wissel ik met mijn sportbroek. ‘Had ik gisteren toch niet zo veel moeten eten en nog een extra rondje moeten lopen’, zeg ik streng tegen mezelf terwijl ik mijn koptelefoon op zet en een van mijn playlists op zet. Vlug doe ik mijn kluisje op sloot en met gebogen hoofd verlaat ik de kleedkamers, op naar mijn eerste work-out.

Ik kom al jaren in sportscholen en kleed me vrijwel altijd om in de kleedkamers, of ik nu lessen volg of les geef op die locatie. Meestal zijn er ook speciale ruimtes voor instructeurs, maar ik vind het fijner voor de binding met de leden om me ook binnen de reguliere kleedkamers om te kleden. Het heeft voor mij best wat tijd gekost voor ik dat aandurfde, en soms vind ik dat nog steeds lastig. Onder andere door social media, maar ook door woorden van anderen, heb ik lange tijd getwijfeld aan mijzelf en mijn lichaam en heb ik een onrealistisch beeld gehad van hoe ik eruit wilde zien. Ik wilde gespierd zijn, een grote borstkas hebben, biceps waar mensen jaloers op zouden zijn en buikspieren zo hard als staal. Want dat was wat ik overal om me heen zag. Op facebook, Instagram, in reclames en op TV.  

Als ik mijn Instagram open, zie ik namelijk foto’s van sportende mensen. Gespierde dames en jongemannen, met een borstkas bijna zo breed als mijn boekenkast en biceps waar ik aan kan slingeren. Mensen die mij eraan herinneren dat zij minstens 6 keer per week in de sportschool te vinden zijn en iedere dag ruim een uur hardlopen. Advertenties over afvalprogramma’s, cursussen om spieren op te bouwen en in de ‘shape van je leven te komen voor de zomervakantie’.

Nu vinden sommigen het heerlijk om 6 keer week in de sportschool te zijn, of iedere dag te wielrennen, en ook dat is helemaal goed. Voor mij is sporten vooral leuk, en een manier om mijn emoties te kunnen uiten. Ik kan net zo goed genieten van een goed boek of een spelletjesmiddag.

Want als ik op Instragram naar beneden scroll, volg ik ook meer diversiteit. Mensen die zich comfortabel voelen met zichzelf, ongeacht hoe ze eruit zien. Mensen die hun verschillen juist vieren. Mensen die niet bang zijn om buiten de norm te treden. Mensen die hebben geleerd om hun schoonheidsideaal niet vast te hangen aan wat de media ons voornamelijk toont. Mensen die hun eigen voorbeeld durven zijn.

In alle eerlijkheid, vind ik het vaak nog steeds lastig om niet te kritisch te zijn naar mezelf.

Ik wil graag mijn eigen voorbeeld zijn. Ben jij jouw eigen voorbeeld?

 

 


Current track

Title

Artist

Nu op Houten FM:

Alesso & Armin van Buuren - Leave A Little Love